TILSIM VE TRAJEDİ - Enis BATUR

TILSIM VE TRAJEDİ

Bir ucunda Trajedi vardı bu kalemin,

Tılsım öteki ucunda. Uyuduğumda kim

uyanıyordu içimde, hangimiz sürdürüyordu

gündüşlerini, hangi yüzüm kanıyordu,

neden bir ucu seçip sivriltiyordum da

köreliyordu o an öteki uçtaki güdülerim,

kalemin bir ucunda Trajedi, Tılsım

benden yanaydı: Nereye çevirirsem çevireyim

öfke doğuruyordu hüzün doğuruyordu öfke:

İki ucunda kalemin

ebabil kuşları taş topluyordu.

Gelecek ardımda kalmış bir melek:

Defterim dolmuş, bir tek hece taşım için

karasız bir beyit oyalıyor şimdi beni.

Köprüler, dehlizler ve tünellerden geçtim,

oğullarım dağınık bir başkaldırı kavmi,

kızlarım sonsuza ayarlı birer arayış tohumu,

bu kadını sevmiştim: Koptu gitti dünyamdan,

sönmüş fer. Bu kadını da: doyamadığım.

Bir de onu: Yanıbaşımda fırtına gibi yaşayan,

tül gibi ölen. Yalnızım artık, nasıl yalnız

yaşamışsam gamlı bir şahinken.

Defterlerim dolu: Yaklaştım, erişemedim

Sancının ortasında, huzur kutbuna teğet,

varacağım noktaya doğru ilerlerken

ondan uzaklaştım belki de. Yandı canım

biricik olanı kendime ayırırken,

gün geldi içimde biriken ağu

çekti benden dışımda biriken uyumu:

Karanlık, sinsi, delici bir çağda

kırdım tek tek elimdeki kelimeleri.

Herşey geçti sonra, ben kaldım —

bir de bende bana direnen doğrular

ve yanlışlar: Hassas terazi, dik merdiven,

birkaç bozuk kum saatı, dilini unuttuğum

bir pusulayla gecelerimi paylaştığım

o tuhaf hayvanlar: Akrep ve örümcek,

semender ve şahin ve ebabil kuşları

taş topluyorlardı. Doğaya baktıkça

içimde dinlenen tufan insana baktıkça

kabardı; seyrek ve acemiydi kaçışlarım,

yüzümü döndüm nerede yakıcı bir hal

görsem, duydum ağızdan kaçırılmış

bir heceyi bile, bir tuzak kazıp

içinde salıvermek için mutlak bir av

bekledim.

Böyle başladı ve sürdüydü önümdeki katışıksız

yokuş: Sandım ve inandırdım belki,

gönlümü ve aklımı dağlamamış hiçbir işarete

oysa inanmadım. Hazırdım her an

kurduğum çadırı söküp yolcu çıkmaya,

kaldım burada: İğne ve ağ, ipek ve masal,

sis ve köpük arası yazdım öykümü defterden

deftere: Aradım bulamadım altın anlamı,

ama farkettim altındaki anlamı — uyanıp

kan içinde bir gece, sivrilttim öteki ucu

iyice:

Etrafımdaki nesneler cansız mı, kıpırtı

dolu: Dokunsam kendi dillerine çevirecekler

bende bildiklerini: Bu saatı ben durdurtmuştum,

ben çıkartmıştım bu yüzüğü, bile bile kırdığım

fanus ile bir başkasının kırdığı fanusu neden

içiçe geçirmiştim? İşte masam, kurutma kağıdım,

çocukluğumdan bu yana bana eşlik eden bir çift

kemik zar. İşte duvardaki ölü resimler,

yerdeki bu boz halı, başucumda yatağımın

opalin bir lamba ve siyah deri kaplı derin

defterler: Dokunuyorum ve dile geliyor

yıldan yıla bu odaya sinen saf korku:

Biraz daha arınmış ışık gerek bana,

biraz daha koyu bir mürekkep,

biraz daha felç sağ elim ve parmakları için,

biraz daha zaman ve bu zamandan geçmek:

Birkaç soluk boyu belki, belki birkaç çağ için

biraz daha cüret

ve korku,

Tılsım ve Trajedi gerek.

Enis BATUR

GÜNEŞ YANIĞI - Yücel KAYIRAN

Fotağraf: Arild Heitmann

GÜNEŞ YANIĞI

yüzümüzdeki leke arzu güneşinden hatıra

sesimdeki girdap

içimden sökülen kökdala

uzun geceler bazen böyle

gövdeme vura vura içerden

uyandırıyorum ya kendimi Necati!

rüyada bana görünenler olmasa

beni uykuya götürenler olmasa

tekrar nasıl dönerim ben kendime Necati!

suçluluk izin vermiyor özgürlük duygusuna

günışığına çıkınca kamaşıyor göz

bakarken güneşin utkusuna

akın var akın, içimden akın

beni güneşe götürüp yakın

güneşe varamayanlar

güneşin uykusuna yakın

sökülerek gidiyor insan

boşluk halinde her durak düşerken benzine

kökleri iç açılarının toplamında

biriken bir krizle gidiyor

öyle akarak dipten dalın benzine

baksalar alev alır, ağır alev

baksalar güneşini yitirmişin benzine

doluluk yok bizim gecemizde

içimizde büyürdü güneş

sayrılık hatırlamadı ulkusunu sesimizde

çok seneler geçti, geçmedi

öyle memnun ki yerinden

sadece “keşke”lerdi beliren gönümüzde

böyle çıktıkça dünyadaki yerimden

gölgeler neden kısalıyor içimde

bilen yok ne yapacağımı kayg› belirdiğinde

kefilim yok! yok kelimelerden başka

yok olan bu güneş tutulmasında

şimdi tekrar nasıl dönerim ben kendime

Bu cıvayı kim koydu kalbimize Necati?

Yücel KAYIRAN

BASİT BİR YALNIZLIK DA YETERDİ Egemen BERKÖZ

BASİT BİR YALNIZLIK DA YETERDİ

Basit bir kareli defter de yeterdi 

Samatya istasyonunu anlatmak için 

akşamı beklerken 

beklerken parçalanmış umutları 

biraz önce yağmur yağmış o istasyon 

hüzün dağıtırken 

uzaktan bakanlara bile 

kıyı yolundan geçenlere 

ve yolculara ki hüznün kendisidir 

biraz şairdir akşama doğru 

anlayışla bakar istasyon şefi 

hafif gülümseyerek 

ve aldırmaz bile 

ve birden gün geçer 

aldırmaz 

tirenlerle yolcularla yüklerle 

biletlerle pasolarla geçer gün 

ve Egemen Berköz evine döner 

Kupkuru yüreği hüzünden 

hat boyu kırık dökük ev içlerinden akşama doğru 

bir gün bir kadın çamaşır asarken memelerini görmüştür 

bir gün don fanle bir adamı sabah sabah pilav yerken 

bir gün her gün çocuklar görmüştür kirli ve arsız 

bir gün her gün insanlar biletler istasyon memurları 

ve bir gün Egemen Berköz evine döner 

Sabah midesi bozuk 

öğlen fasulye kılçıklı 

bir parti satranç oynamış 

iki metin yazmış 

Pavese’den birkaç sayfa okumuş 

birkaç çıplak kadın resmi bakmış 

pencerede birkaç dal ağaç 

ve birkaç ondört onbeşinci kat uzaklarda 

rüzgarda perde uçuşmuş durmuş 

sonra aklında kaktüsleri 

sonra Ben Shahn’nın ve Amerika’nın insanları 

sonra Töbder’in ve Türkiye’nin insanları 

sonra çantasında bir ufak yeni 

sonra elinde bir küçük kavun 

sonra içinde kıpırdanan bir şeyler 

Egemen Berköz evine döner 

Tirenden inip istasyondan çıkıp 

istavritlere kolyozlara bir göz atıp 

tırmanır Mütesellim yokuşunu 

tırmanır Ünal apartmanının merdivenlerini 

düşünür ta beşinci kat onaltı numaranın kapısına kadar 

düşünür basit bir kareli defter de yeterdi 

basit bir kareli defter de. 

Egemen BERKÖZ

ÇİÇEK DÜRBÜNÜ BENZETİSİ İYİMSERCE ~ Nilgün MARMARA

ÇİÇEK DÜRBÜNÜ BENZETİSİ İYİMSERCE

Yerleşik yabancılığın acısı 

Öz düşmanları kendilerinin sevgisiz bilisiz 

Ve acımasız kabukluların zincirlediği 

Kara tamlama. 

Bir neden yabancıya? 

Bir neden yerleşiğe? 

Bir neden yerleşik yabancıya? 

Susturduklarından sonsuzun dilini, 

Dışıyla gerçeğin çizgisini kalın koca leş doğrusuyla Belirleme. 

Bakıldığında göz değirmisinden bir çiçek dürbünün 

Değil midir renklenme olasılıkları tabanında 

Görülen parçacıkların 

Yoksamak kurutan kısır umutları, geleneksel 

Tanrıları,sürülerin çorak gerçekliğini 

Ve kanatlanarak yaşamak kendi dağılımında... 

Kaydır hafifçe elini sağa ve bak 

Elin hafifçe sağa kaymıştır 

(bir gül bir güldür bir güldür bir gül) 

Görünür ayrımı şimdi yenilenen renk konumunun. 

Yürü dört adım, dört kez çevir sevgili kırmızı 

Nesneyi (kırmızıydı ilk ve tek olan) 

Bak görülene tutkuyla bak 

Dört ayrı kez dört ayrı çümbüş... 

Sarıl, benzerlerine dokun... 

Bir bilinmeyen nicelikte duyumlarının sevinci, 

Benzeş özdeşliklerine küçük, 

Renkli bölünmüşlüklerin,ne hoş, ne düzenli, ne dağınık, ne düşlenmez 

Yer değişimlerini! 

Dizelerini sırala kendince kendiliğinden, 

Oyuncağını yuvarla ve yaklaştır bakışını, 

Uygun değil mi sözcüklerine kırıkların gözalan 

Dizilişi kendince kendiliğinden? 

Sorma! 

Ya bir gölge oluşmaz mı hiç,

Hep ışık var mı oluyor camdan yüreğine 

Akan duru, düzensiz kararlılık için? 

Korkarak kırılmasından saydam nesnelerin 

Parçacıkların yitiminden, kapılmasından 

Ötelerin el koyucu rüzgarın yetkesine, 

Başka coğrafyalara doğru. 

Kov kara duygulu olasılığı bilincinin 

Gücüyle biçimleri kesikler yaratmadan tininde 

-yeni çiçek dürbünleri bul ertesinde düş kırıklığının 

Gizlenmişlerse senden, kur öz yaratısını 

Saflığının. 

Geldiğince yüreğinden geçtiğince 

Yapıla benzerini, 

Daha yetkin oluşlar özgül ayrımlar 

Bekler seni uğraşında,şaşarsın dantel yüreğine 

İnce yeteneğine. 

Bekleme bir anı gelsin kurtuluşun 

Parlak renklerden ve 

Karanlık soyutta haz kırıntılarını 

Düşlemenin, 

Sokak bilincine göre 

Erince kavuşmanın. 

O çocuksuluğun ayırdında olamayan 

Ve direnmeye karşın etkilerini 

Zorbalıkla yayan kurnazlarca 

Huniler ve sinsilikle 

İçirilen beklentiler... 

Tüm hücrelerinle kus cellat yargıları! 

Seslen sonra övünçle bir gelecek insanlığına 

Oynadığın eşsiz 

Mikalarla...

Nilgün MARMARA

BOŞLUK ~ Ahmet GÜNBAŞ

Görsel: Joakım NORDIN

BOŞLUK

Bana bir yalan mı bağışladınız

sonra unutuluş

Lanetli bir yalnızlık

aldanışlar cumhuriyeti

Bari yangınımın adını yazsaydınız

Cehennem kulvarında koşarken soluksuz

bir kucak yaprakla kestiniz bileti

Geç öğrendim yaramı gülle sağaltmayı

Buzdan kılıçlarla çözmeden suyun alfabesini

Aynalara bakmadan göçtüğüm doğru

Aşkla kuşatılmadan

dilsiz ve sağır geçrnişin gizinde

koklamadan ince bir yağmuru

Bu yüzden suçlayamam sesimdeki çıngıyı

bitkin kulaçlarıma dikilen anaforu

İsle yazıldı tarihim / Nasıl anlatsam

Ateşi çoğaltan ben değildim

Ben değildim erken bir isyanı uyandıran

Geç öğrendim yaramı gülle sağaltmayı

geç öğrendim

Nasıl anlatsam düşmeye yatkın bir kayayı

Uçuruma sorulur mu böyle bir soru

Boşluğa çizendim gözü kapalı 

Ahmet GÜNBAŞ

BUZ ÜSTÜNE YAZILAN ŞİİR ~ Ahmet ERHAN

BUZ ÜSTÜNE YAZILAN ŞİİR 

Buz üstüne yazmak isterdim 

Bütün bu şiirleri 

Üç beş gün öyle kalır 

Sonra eriyip giderdi. 

Kaybolursa da ne çıkar 

Yazılmış o kadar şiir? 

Onca acı, tedirginlik 

Bir avuç su oluverir. 

Buz üstüne yazmak isterdim 

Bütün bu şiirleri 

Ya da denizin yaladığı 

Bir kıyıya bırakmak... 

Boğulup gitsin sesim 

Uçsuz bucaksız bir koroda 

Duyulmayacaksa silah sesleri 

Girdiğimiz her sokakta. 

Çektiğimiz bunca acıyı 

Varsın hiç bilmesin çocuklar 

Barışa, kardeşliğe dair 

Yarın nice şiir yazarlar. 

Buz üstüne yazmak isterdim 

Bütün bu şiirleri 

Ve sonra çekip gitmek 

Dalgın bir cırcır böceği gibi. 

Ahmet ERHAN

BENİMDE HAYALLERİM VARDI ~ Nuri CAN

BENİMDE HAYALLERİM VARDI

Benimde hayallerim vardı bir zamanlar, ümitlerim vardı herkesin olduğu gibi. Mutluluk düşleri saklamıştım kalbime. Büyüyünce hep güzel günlerin geleceğini hayal ederdim kendi hayatımın kahramanı olarak. Aşka, sevgiye, dostluğa, mutluluğa yürüyecektim küçücük adımlarla kendi hesabıma...

Benimde hayallerim vardı bir zamanlar herkesin olduğu gibi. Sevdalarım, sevinçlerim vardı. bir güvercin sıcaklığı taşırdım çocuk yüreğimde hep. Dağlı çocuklarla pınarlara, esip geçen rüzgarlara güler geçerdim. En çok kuşları, çiçekleri, beyaz yeleli atları ve menekşe gözlü bir kızı severdim. Güller açardı ne zaman ellerimi uzatsam ellerine. Serin serin yeller eserdi saçlarımda...

Benimde hayallerim vardı sizin olduğu gibi. Kendime göre küçük bir yuva kuracaktım, Neşesiyle güleceğim, hüznüyle hüzünleneceğim ve beni en iyi anlayacak bir eşim olacaktı. Doğacak çocuklarımlarımla sorunsuz yaşayacaktım. Mutlu yaşayıp, hiç üzülmeyecektim hep gülecektim. Kin, nefret, intikam, yalan olmayacaktı benim hanemde. Strese girmeyecek, kırılmayacaktım, kırmayacaktım kimseyi...

Bir dünyam olacaktı küçücük, herkesin içinde dost olduğu, dostça geçindiği. Mutlu, küçücük bir dünya. Herkesin biribirini kardeşçe sevdiği... 

...../

Hayat bir türküdür sanardım dağ eteklerinde söylenen, güneş atarken karşı yamaçlara ve gülerken pınarlara kırmızı benekli çiçekler. Hayat bir türküdür sanardım, dağ rüzgarlarının çocuklara söylediği her seher vakti.

Benimde hayallerim vardı bir zamanlar, ümitlerim vardı sizin olduğu kadar. Hayallerdeki gibi sanardım yaşamı, oyunlardaki gibi. Hani bir pınar başında kurulan düşler yada çocukken oynanan oyunlar gibi. Nasıl ki, size rolünüz biçiliyorsa ve siz buna bütün yeteneğiniz, gücünüz ve azminizle sarılıp oyununuzu ve size verilen rolü başarıyla bitirmek istiyorsanız.

Oysa hiçte öyle olmadı, hiçte öyle değil yaşamında acımasızlığın farkına varanlar için. Anladım ki, insan olmak, insan kalmak başlı başına bir eziyet. Vefası yok bu nankör zamanın, ayağın kaymayıp bir kere düşmeyi gör, her yerden bir darbe gelir.

Hayatta kazandıklarımdan çok kaybettiklerim oldu. Kazandıklarım bir dal yaprak, kaybettiklerim koca bir ormandı. Ne geldiyse başıma iyi niyetliliğimden, sevmekten, dürüstlükten, olduğum gibi görünmekten geldi. Ama kendimden utanmadım hiç bir zaman, başı dik gezdim gezdiğim yerde, birileriyle karşılaşınca önüne bakan olmadım hiç. Kırmadım kırdılar, üzmedim üzdüler. Hayatta edindiğim o kadar çok yaram var ki anlatamam.

Kimsenin bilmediği, düşünmediği, anlamadığı bir yarayla kanıyorum şimdi. Ama hiç bir acı, ihanetin acısı kadar acı vermiyor insana. Kırdılar artık en kötüsü. Kırıldık ve kırılanda artık yerine konmuyor. İnsanın yüreğinde açılan yaralar kolay kapanmıyor. Asıl yaşamımdaki, rolüm benim için zor, ağır ve kahredici…

Öyle bir ateş yakıyor ki içimi... Sevince uzanan bütün yollar kapalı... Sevdasına yandığım dünyada, içinde suskun volkanlar taşıyan bir derviş gibi boynu bükük geziyorum gönül ülkemi her gece...

Hayallerim vardı benim de sizin gibi, umutlarım vardı benim de. Suya düştü hepsi. Şimdi acılar toplayan bir huma kuşuyum bu vefasız dünyada. 

Kimseye soru sormuyorum artık, cevapta vermiyorum...

Gül döküp yaralarıma susuyorum öylece...

Nuri CAN