GECE HAZLARI - Cesare PAVESE

GECE HAZLARI

Biz de durup dinleriz geceyi

rüzgarın çırçıplak estiği an: rüzgar

soğuğudur yollar, kokular hep inmiş;

burun kanatları sallanan ışıklara kalkar.

Bir evi vardır hepimizin, bekleyen

dönmemizi karanlıkta: bekleyen bir kadın

dayanamamış uykuya: oda sıcaktır kokularla.

Habersizdir rüzgardan uyuyan kadın

düzgün soluklarla; gövdesinin ılıklığı

içimizde mırıldanan kanın aynıdır.

Yıkamada bizi bu rüzgar, esen derinliklerinden

karanlığa açılan yolların; çıplak

çırpınmada burun kanatlarımız donmuş

ve sallanan ışıklar. Her koku, bir anı.

Karanlıkta uzaklardan çıkıverdi bu rüzgar,

yüklenen kente: çayırlardan, tepelerden aşağı

güneşin otları ısıttığı hala ve karardığı

toprağın kanla ilikle. Anımız

keskin bir koku, azıcık tatlılığı

deşilmiş toprağın, derinliklerinden

kışa yükselen soluğu. Bütün kokular dindi

karanlık boyunca ve kentte

rüzgardan başka hiçbir şey ulaşmıyor bize.

Bu gece uyuyan kadına döneceğiz,

gövdesini aramaya buz tutmuş parmaklarımızla

ve kanımızı sarsacak bir sıcaklık, kanla ilikle kararmış

bir toprak sıcaklığı: bir yaşam soluğu

onu da ısıttı güneş ve şimdi çıplaklığında

en tatlı yaşamını keşfediyor,

gündüz yitip giden ve toprak tadında.

Cesare PAVESE

Çeviri: Egemen Berköz

BAŞTAN ÇIKARICININ GÜNLÜĞÜ - Søren KİERKEGAARD

"Ben bugüne kadar yılların pratisyeniyim ama yine de bir genç kıza asla, Doğanın kutsallığı ve önce ondan bir şeyler öğrenmek dışında bir gayeyle yaklaşmam. Kızın üzerinde her ne kadar eğitici bir etkim olabilirse de bu, ondan öğrendiklerimi tekrar tekrar ona öğretmekten ibarettir.

Onun ruhu olası her yöne, azar azar ve ansızın esintilerle değil, bütünüyle sürüklenmeli. Sınırsızı keşfetmeli ve bir insana en yakın olanı yaşamalı. O bunu düşünce yoluyla değil de - çünkü onun için dolambaçlı yoldur- aramızdaki gerçek iletişim yolu olan hayal gücüyle keşfetmelidir; çünkü erkekte parça olan kadında bütündür. Sınırsıza doğru gidişini düşüncenin zahmetli yollarından geçerek başarmak ona göre değildir., çünkü kadın eziyet çekmek için doğmamıştır; gönlün ve hayalin tatlı yolunu tutarak anlamalı bunu. Bir genç kız için, sınırsızlık, tüm aşkların mutlu olması düşüncesi kadar doğaldır. Bir genç kız, her yerde, hangi yöne dönerse dönsün sınırsızlıkla çevrilidir; geçiş bir sıçramadır ama unutulmamalıdır ki bu erkekçe değil kadınca bir sıçramadır. Neden erkekler genelde böyle beceriksizdir? Tam sıçrayacakken önce hız almak için ufak bir koşu yaparlar, uzun hazırlıklara girişirler, mesafeyi gözleriyle ölçerler, birçok kez start alırlar, sonra korkarlar ve geri dönerler. Sonuçta sıçrarlar ama başaramazlar. Bir genç kız ise farklı şekilde sıçrar. Dağlık bölgelerde sık sık, iki dehşetli zirveyle karşılaşılır. Bunların arasında dipsiz bir uçurum vardır ki, bakması bile ürküntü verir. Hiçbir erkek buradan atlamaya cesaret edemez. Ama bir genç kız, yerli halkın anlattığına göre, atlama cesaretini gösterir ve oraya Kız Uçurumu derler. Genç kızlar hakkında duyduğum olağanüstü her şeye inandığım gibi, buna da inanmaya hazırım ve bunu anlatan sıradan köylüleri dinlemek başımı döndürür. Bu konuda her şeye, mucizeye bile inanırım, sırf inanmak için şaşarım; nitekim, bu dünyada beni hayrete düşüren ilk ve tek şey bir genç kızdı ve sonuncu da o olacak.Bir genç kız için böyle bir atlama yalnızca sıçramadır, oysa bir erkeğin atlaması daima saçmalık olacaktır, çünkü erkeğin adımı bir tür kıstas oluşturmasına karşın, ne denli uzun olursa olsun, gösterdiği çaba tepeler arasındaki mesafeyle kıyaslandığında bir hiçtir. Ama bir genç kızın atlayış öncesi hız almak için koşacağını düşünecek kadar budala biri var mıdır? Genç kızın koşu yapması düşünülebilir elbet; ama o zaman bu koşunun kendisi bir oyun, bir zevk, bir zarafet gösterisidir; oysa hız almak için koşma düşüncesi, kadına uygun olan şeylerden değildir.Çünkü bu hazırlık koşusunun kendi diyalektiği vardır ve kadın doğasına aykırıdır. Gelelim atlamaya; kim burada uyumlu olanı ayıracak kadar görgüsüz olabilir? Genç kızın atlaması, çaba harcamadan yapılan bir süzülmedir. Öteki tarafa ulaştığında yine ayaktadır, yorgunluktan tükenmemiş ve olağan bir güzellikten de öte ruhu daha da dolu, avcunun içinden bir öpücük üfler bu tarafta duran bizlere. Genç, yeni doğmuş, dağların diplerinden fışkırmış bir çiçek gibi başımızı döndürürcesine, uçurumların üzerinden aşar gider. Öğrenmesi gereken, Tüm hareketlerini sınırsızca yapmak, bir o yana bir bu yana devinmek, ruhunun ani değişimleriyle kendini yatıştırmak; şiirle gerçeğin, hayal ürünüyle hakikatin yerini değiştirmek, sınırsızlık içinde öteye beriye savrulmaktır. Bu kız o kargaşayı öğrendiği zaman erotizmi yerli yerine koyarım ve o benim istediğim ve arzuladığım şey olur. O zaman benim yapacağım iyilik tamamlanmış, çalışmam bitmiştir; tüm yelkenlerimi toplar, yanına otururum, onun yelkeni altında sürdürürüz yolculuğu. Doğrusu bu kız erotizmle bir kez sarhoş olursa hiçbir şeyin fazla erken ya da nahoş bir tarzda olmaması için, hızı ayarlamak üzere bana dümende epey iş çıkacak demektir. Ara sıra yelkende küçük bir delik açacağım ve hemen sonra yeniden fırlayacağız ileriye..."

 Søren  KİERKEGAARD

İki Karanlık Orman Birbirini Sevse Ne Olur, Sevmese - Cezmi ERSÖZ

İki Karanlık Orman Birbirini Sevse Ne Olur, Sevmese

Anlaşmak diye bir şey yoktur aslında

dillerin ve yüzlerin altında başıboş zamanlar 

dolaşır

sokaklarda bir kıç,bir penis,bir çocuk-köpek gibi

dolaştığım zamanlar

varlığımı koruyabilmek için

masaların altında ellerimi, ayaklarımı

parçaladığım 

zamanlar

Zamanlar haindir,zamanlar muhbir

İki karanlık orman birbiriyle anlaşsa ne olur,

anlaşmasa

Güvenmek diye bir şey yoktur aslında

dillerin ve yüzlerin altında başıboş korkular 

dolaşır

bense korkumu ölümümün altına sakladım

hep

korkumun kokusunu aldılar

kaçtım kovaladılar

İki karanlık orman birbirine güvense ne olur,

güvenmese

Sevmek diye bir şey yoktur aslında

dillerin ve yüzlerin altında başıboş yalnızlıklar

dolaşır

uydurulmuş anılar,sahte öyküler,hiç

kullanmadığım

yerlerimi bıraktım onlar

yine de son kapıma dayandılar

kapının ardı karanlık deniz 

denizde masum,tetikteki sızım,son inancım

gördüler onu

Artık şimdi o karanlık denizde

'binlerce hiç kimseyim'

İki karanlık orman birbirini sevse ne olur,

sevmese

Cezmi ERSÖZ 

Alberto Rojas Jiménez Geliyor Uçarak - Pablo NERUDA

Alberto Rojas Jiménez Geliyor Uçarak

Korkutan kanatların arasından, arasından gecelerin,

manolyaların arasından, arasından telgrafların,

Güney’in rüzgârı arasından ve denizle ıslanmış Batı’dan,

geliyorsun uçarak.

Mezarların altından, altından külün,

donmuş salyangozların altından,

en son yeraltı sularının altından,

geliyorsun uçarak.

Daha da derinde, boğulmuş kızların arasında

ve kör bitkilerin arasında, çözülmüş balıkların 

daha da derininde, bulutların arasında yeniden,

geliyorsun uçarak.

Kanla kemiklerin ötesinde,

ötesinde ekmeğin, şarabın ötesinde,

ötesinde ateşin,

geliyorsun uçarak.

Sirkenin ve ölümün ötesinde,

arasında çürümenin ve menekşelerin,

göksel sesinle ve ıslak ayakkabılarınla,

geliyorsun uçarak.

Elçilerin ve eczanelerin üstünden,

ve tekerin, ve avukatların, ve gemilerin,

ve yeni çekilmiş kırmızı dişlerin,

geliyorsun uçarak.

İri kadınların geniş elleriyle

saçlarını çözüp tarağı düşürdüğü

çökmüş çatılı kentlerin üstünden,

geliyorsun uçarak.

Şarabın sessizlikte loş, bulanık ellerle

kızılca bir ağaçtan yavaş ellerle

olgunlaşacağı mahzenleri geçerek,

geliyorsun uçarak.

Yitik havacıların arasından,

kanallar ve gölgeler boyunca,

gömülmüş zambaklar yanında,

geliyorsun uçarak.

Acı renkli şişelerin arasından,

anason ve bela çemberleri arasından,

ellerin yukarda ve ağlayarak,

geliyorsun uçarak.

Diş hekimleri ve toplantılar üstünden,

sinemaların ve tünellerin ve kulakların üstünden,

yeni bir takım elbiseyle ve sönmüş gözlerle,

geliyorsun uçarak.

Ölümünün yağmuru yağarken

tayfaların yolunu yitirdiği

duvarsız mezarının üstünden,

geliyorsun uçarak.

Boşanırken yağmur parmaklarından,

boşanırken yağmur kemiklerinden,

düşerken iliğin ve gülüşün,

geliyorsun uçarak.

Eriyip gittiğin taşlar üstünden,

aceleyle kışa doğru, zamana doğru,

yüreğin düşerken damlalarda,

geliyorsun uçarak.

Çimentoyla ve kara katip yürekleriyle,

ve hiddetli atlının kemikleriyle

çevrilmiş olan, sen değilsin oradaki,

geliyorsun uçarak.

Ey deniz gelinciği, ey benim soyum,

ey arılarla giyinmiş gitarcı,

saçındaki bütün bu gölgeyle yanlış bu:

geliyorsun uçarak.

Seni kovalayan bütün bu gölgeyle yanlış bu,

onca ölü kırlangıçlarla yanlış bu,

onca sızlanmayla kararmış toprakla:

geliyorsun uçarak.

Valparaíso’nun kara rüzgârı

dağıtıyor kömürden ve köpükten kanatlarını

geçip gittiğin göğü süpürmek için,

geliyorsun uçarak.

Vapurlar var, ve ölü denizin soğuğu,

ve kaval sesleri, ve aylar, ve bir koku

sabah yağmurundan ve kirli balıklardan:

geliyorsun uçarak.

Rom var, sen ve ben, ve benim ağlayan ruhum,

ve hiç kimse, ve hiçbir şey, çatlamış basamaklarıyla

bir merdiven yalnızca, ve bir şemsiye:

geliyorsun uçarak.

Orada uzanıyor deniz. Geceleri gidiyorum ve dinliyorum

deniz altından uçarak gelişini, yapyalnız,

bende şenelmiş deniz altı karartılı:

geliyorsun uçarak.

Duyuyorum kanatlarını ve senin sakin uçuşunu,

ve ölü suların sana çarpışını

kör ve ıslak güvercinler gibi:

geliyorsun uçarak.

Geliyorsun uçarak, terk edilmiş, yalnız,

ölüler arasında tek, her zaman yalnız,

geliyorsun uçarak gölgesiz ve adsız,

şekersiz, ağızsız, gülsüz,

geliyorsun uçarak.

Pablo NERUDA

”Yeryüzünde İkinci Konaklama”

Çeviri: İsmail Aksoy

Çevirmen notu: Alberto Rojas Jiménez 1900-1934 yılları arasında yaşamış, Neruda’nın arkadaşı Şilili bir şairdi. Züppelik derecesinde şık giyimliydi. En büyük hobilerinden biri, İspanyol şair Miguel de Unamuno’dan öğrendiği şekilde kağıttan kuşlar yapmaktı. 1930 yılında yayınlanmış “Chilenos en París” (”Paris’teki Şilililer”) adlı bir şiir kitabı bulunmaktadır. Paris’te yaşadığı dönemde Chagall’ın tablolarına özenerek yaptığı bazı resim çalışmaları da bulunmaktadır.

Günler - Nazım Hikmet Ran

GÜNLER

geçip gitmiş günler gelin

rakı için sarhoş olun

ıslıkla bir şeyler çalın

geberiyorum kederden.

ilerdeki güzel günler

beni görmeyecek onlar

bari selam yollasınlar

geberiyorum kederden.

başladığım bugünkü gün

yarıda kalabilirsin,

geceye varmadan yahut

Nazım Hikmet Ran

SEVMEYİ UNUTANLAR İÇİN - Behçet AYSAN

SEVMEYİ UNUTANLAR İÇİN

                           

sevmeyi unutmuşsunuz kardeşler

yalan her şey gibi

aşklarınız da.

yaşamı ölüm

diye anlatıyorlar size

yalanı gerçek diye.

ne leylakların

tomurundan

haberiniz var

ne önünüzden

kara bir tabut

gibi geçen geceden.

sevmeyi unutmuşsunuz kardeşler

yalan aşklarınız

da. 

Behçet AYSAN

KİM BİLİR - Ümit Yaşar OĞUZCAN

KİM BİLİR

Şehirlerden, insanlardan uzakta bir evimiz olsun isterdim. Bir penceresinden bakınca uçsuz bucaksız deniz görünmeliydi. Alabildiğine vahşi ve çılgın bir deniz. Kimi gün açılıp açılıp kapımıza kadar gelmeliydi dalgalar. Tuzlu köpükler saçlarımızı ıslatmalıydı. Geceleri denizin uğultusu kulaklarımızdan hiç eksilmemeliydi. 

Serin bir rüzgar esmeliydi ansızın, iliklerimize kadar üşümeliydik. Ocakta yanan odunların parıltısında gözlerinin en açık rengini görmeliydim. Alevlerin aksi yüzüne vurmalıydı, öptükçe yanmalıydı dudaklarım. Sonra odunlar sönmeliydi kırmızılığında sevmeliydim seni sabaha kadar... Pencereden giren günün ilk ışığı bizi uyanık bulmalıydı. Uykusuzluğumuzun farkına varmadan yeni bir günün ilk saatlerini yudum yudum içmeliydik. Sonra güneş biraz yükseldiği zaman uykuların en güzeli, en dayanılmazı çökmeliydi gözlerimize. Belli belirsiz bir uykunun içinde nefes alışını bile duymalıydım. Uyanır uyanmaz deniz kıyısına inmeliydik. Mutluluğumuzu kumlarla köpükler seyretmeliydi yalnız.

Denizden usanınca el ele yakınımızdaki ormana gitmeliydik. Koyu yeşil gölgeler kararıncaya kadar vahşi çiçekler toplamalıydık seninle. Orada her ağacın gövdesine bir mısra yazmalıydım senin için. Böylece mevsimler geçmeliydi. Rüzgardan başkası çalmamalıydı kapımızı. Ve biz bütün bu yalan dünyadan, ikiyüzlü insanlardan uzakta; bugüne kadar kimsenin tatmadığı hazları tatmalı, kimsenin varamayacağı bir yere varmalıydık.

Kim bilir diyorum. Kim bilir belki de bir gün bunların hepsi gerçek olacak... Deniz kıyısındaki küçük ev, yakınımızdaki orman, elimizde yetiştirdiğimiz çiçekler ve geceler, o upuzun mutluluk dolu geceler. Ocakta alev alev yanan odunlar, alevlerin yüzündeki emsalsiz aksi ve durmadan aşka çağıran gözlerin... Kim bilir belki de asıl gerçek bu! Yaşantımız yalan olan. Bu sensiz geçen günler, bu dayanılmaz özlem belki de sonsuz bir beraberliğe hazırlıyor bizi. Belki dünyaya gelmedik henüz. Belki çoktan sona erdi yaşantımız. Belki hiç birbirimizi görmedik, tanımadık. Ayrı değil, beraberiz belki.

Yaşıyorsam; gelecek günlerin seni getireceğine inandığım içindir. Bütün bu çaresizliklerin ortasında en güzel zamanları ve kendimi sana hazırlıyorum Mihriban. Oraya bir gün varacak mıyız dersin? Kim bilir?

Ümit Yaşar OĞUZCAN