BAŞAKLAR GEBE, Necati Cumalı

BAŞAKLAR GEBE

Sarı buğday değirmeni döndüren

İnan, sarı buğday iter o taşı

Esen rüzgâra, akan suya karşı

Ölüm yok bu ovada gördüğün

Gün gelecek bir nöbet değiştireceğiz

Yaşsız başlıyacak ölü evinde düğün

—İnan, ölümü böyle doğru bilmek daha iyi—

Ölürsem? Ben ölür müyüm? Ben;

Çok nefret çok öfke çok sevgi.

—Tüm öleceğime inanır mısın ki?—

Öfkelenirim, sevilerim vardı, benden önce

Ben arttırdım sürdürmedim mi ki?

Güvercinim benim, sen doyamadığım sevgili!

Bil, sıcak kalır dudaklarım aşktı, dudak değildi!

Kim bencileyin tutkun öper dudaklarımla

O tükürür nefretle yüzüne kötünün

Sarılır yakasında ölsem de öfkemin eli!

Bak, önümüzde ovaların yeşili,

Nasıl çok nasıl alabildiğine!

Üstümüzde tükenmez mavi kubbe,

Ektiğimiz bütün başaklar gebe!

Necati Cumalı

1969

SÖZCÜ, Kemal Özer

 SÖZCÜ

Soruyorsunuz değil mi?

Bir yanda

kılıç gibi keskin bir acı,

bir yanda

her şeyi kemiren bir dünya.

Öyle keskin bir acı ki

sizi yaraladığı gibi

neden yaralamasın dünyayı,

durdurmasın zamanı bir vuruşla!

Soruyorsunuz değil mi?

Kemal Özer

-Oğulları Öldürülen Analar/

sahne şiirleri (1995)-

EVİÇİ ŞİİRLERİ, Sennur Sezer

 EVİÇİ ŞİİRLERİ

Aşk nedir diye sor

Bir akşam pazarında

Kıymık batar sanki

Soluklara

Dertle kabarmış fincan dipleri

Gözümüzden akamayan damla

Patrona atılamayan tokadın

Çarpılması kapıya

Hangi şarkının sözüdür o

Sabun kokan havlularla

Rakı içmeden sarhoşlatır

Hani sonbaharda

Dinleseniz de duymazsınız

Bu uğultuda

Aşk nedir diye sor

Pazaryerindeki bir kadına

Utanıp yere inerken bakışları

Fıkırdar saçındaki kına

Sennur Sezer

Beni Sevmene Asla İzin Vermeyeceğim, Küçük İskender

 

Beni Sevmene Asla İzin Vermeyeceğim

“beni sevmene asla izin vermeyeceğim”

diye yazmıştın kapımdaki not defterime.

kendi kapımı çalmak zorunda kalmıştım,

içerde olmadığımı bile bile.

sevgilim, sevdanın sevdaya ettiğini etmez et, kemiğe…

gövde’nin tarihi’nde yan yana dururdu yalnızlıklarımız,

plastik ve acımasız, zehirli ve karmaşık.

kısaca, birbirlerine sevgiyi öğretmeye çalışırken,

birbirlerine kan içirdiklerini anlayan iki serseri aşık..

Işıktan ışığa geçen o tenha yolda,

o karanlık nefes alışta ve o darmadağın boğulmada,

seni sevmeme asla izin vermediğin o kör noktada,

o hırçın, o fazla erkek, fazla kadın noktada,

tanımadığım,

tanımaya kalkışmadığım,

izahı zor, kavranması imkansız bir hastalık gibi,

ilerledim gövdenin gövdemi bulandırdığı,

şaha kaldırdığı boşluklarda..

biz birbirimizin çatalı, bıçağı,

biz birbirimizin incecik hırsızı, gönül süsü,

ayrılık, bir yutulmaz lokma gibi kaldı boğazımızda..

dağlar, dersini verir acının kuşkusuz,

aslolan, savruk ruhlara yakışan sahici ölümler bulmakta.

yoksa kimin kimin tabutunu çakacağı mühim değil.

gecenin koynuna ihanet, bir bıçak gibi sokulmakta.

iz sürmedin,

ad sormadın,

dönüp bakmadın ardına..

hatırla sevgilim, mutlaka sen de hatırla.

o kadar çok kovaladık ki hayat içersinde

kendi kendimizi,

mecali kalmadı hayatların başka hayatları yakalamaya.

“beni sevmene asla izin vermeyeceğim”

diye yazmıştın kapımdaki not defterine,

ben de eklemiştim altına :

“aşkı dövmek lazım

kalbe terbiyesizlik ettiğinde”

Küçük İskender

ESTRADIOL 5.8, Birhan Keskin

ESTRADIOL 5.8

Eksildim ben, azaldı içimdeki su

Yeşermiyor cümlem.

Oysa

Ben senin bir kimsenim, sensin esin.

Buna inandım uyudum,

Uyandım bununla durdum.

Narın içinde canım niye kanıyor?

Birhan Keskin

ACIYOR, Turgut UYAR

 ACIYOR 

Mutsuzlukdan söz etmek istiyorum

Dikey ve yatay mutsuzluktan

Mükemmel mutsuzluğundan insansoyunun

Sevgim acıyor

Biz giz dolu bir şey yaşadık

Onlarda orada yaşadılar

Bir dağın çarpıklığını

bir sevinç sanarak

En başta mutsuzluk elbet

Kasaba meyhanesi gibi 

Kahkahası gün ışığına vurup da

öteden beri yansımayan

Yani birinin solgun bir gülden kaptığı frengi

Öbürünün bir kadından aldığı verem

Bütün işhanlarının tarihçesi

sevgim acıyor

Yazık sevgime diyor birisi 

Güzel gözlü bir çocuğun bile 

O kadar korunmuş bir yazı yoktu

Ne denmelidir bilemiyorum

sevgim acıyor

Gemiler gene gelip gidiyor

Dağlar kararıp aydınlanacaklar

Ve o kadar

Tavrım bir çok şeyi bulup coşmaktır

Sonbahar geldi hüzün

İlkbahar geldi kara hüzün

Ey en akıllı kişisi dünyanın

Bazen yaz ortasında gündüzün

sevgim acıyor

Kimi sevsem

Kim beni sevse 

Eylül toparlandı gitti işte 

Ekim filanda gider bu gidişle 

Tarihe gömülen koca koca atlar

Tarihe gömülür o kadar 

Turgut UYAR

YİNE BU BAHSE DAİR: İLİM, Nazım Hikmet Ran

 YİNE BU BAHSE DAİR:

İLİM

Hayat—harekettir!..

Hareket—tezat!..

Cemiyet tabiatın yapışmış gırtlağına

sınıflar, sınıflara çekmiş bıçak!..

İşte bak!..

bu bizim dışımızda dönen

bizim oynadığımız sinema şeridinin

beynimizin perdesinde “ilim” denen

çizgileşmiş resmi var!..

“İlim” kavgadan doğar

kavga içindir “ilim”.

Nazım Hikmet Ran